Degeneratieve myelopathie (DM)


Vererving: autosomaal recessief

Wat is het?

Degeneratieve Myelopathie is een progressieve neurologische aandoening van het ruggenmerg vergelijkbaar met ALS of MS  bij mensen. De eerste verschijnselen van de ziekte uiten zich meestal vanaf de leeftijd van 5  jaar. Vanaf de eerste tekenen tot het einde is het verloop gemiddeld 6 tot 18 maanden.

Dat de ziekte zich pas op latere leeftijd manifesteerd is een probleem bij de bestrijding ervan. Voor zover bekend krijgen dragers zelden DM. Lijders hoeven niet per definitie de aandoening te krijgen. Daardoor kan deze aandoening zich snel in het ras verspreiden.


Symptomen

DM begint met coördinatieverlies in de achterste ledematen. De hond gaat waggelen, struikelen of slepen met de achterpoten. Incontinentie komt ook voor. Uiteindelijk wordt de hersenschors aangetast, daardoor kunnen ook vitale functies uitvallen. De hond heeft echter geen pijn, alleen verlies van functie.

Oorzaak

In het ruggenmerg lopen de zenuwbanen die de spieren aansturen. Deze zenuwen liggen in bundels gegroepeerd in de zo genoemde witte stof. Om deze bundels zit een isolatie, de myelineschede. Deze wordt aangetast, waardoor de isolatie van de zenuwen verdwijnt en de zenuwen afsterven waardoor de aansturing van de spieren steeds minder wordt. Dit wordt veroorzaakt door een mutatie in het SOD1 gen en het al dan niet aanwezig zijn van een bepaald allel.
Bij de Duitse herder is dit allel SOD1:c.118G>A (E40K).


Diagnose

De diagnose gebeurt door middel van eliminatie. Er kunnen meerdere oorzaken zijn voor de uiterlijke kentekenen van DM, zoals onder andere hernia, spondylose, tumor, cyste, infecties of hartaanval. Er kan een EMG, CT scan en/of MRI scan worden gemaakt. Geeft dit geen resultaat, dan wordt de diagnose DM gesteld. De definitieve diagnose is slechts mogelijk door middel van een autopsie.

Mogelijke behandeling

Een bestaat geen behandeling welke DM tot staan brengt. Echter, soms is het mogelijk de het ziekteverloop te vertragen. De verschillende behandelingen welke op het Internet worden aanbevolen zijn zonder wetenschappelijk gemeten resultaat. Training bevordert de spieropbouw van de nog bruikbare spieren, waardoor de hond langer mobiel blijft. Aanbevolen is training of fysiotherapie, bijvoorbeeld wandelen (niet slenteren) en zwemmen. Waarschuwing: vermijdt stress, het kan het verloop van deze ziekte versnellen. Zelfs kleine chirurgische ingrepen kunnen van invloed zijn.

Mogelijk medicijn is het geven van Aminocaproic zuur (EACA) in combinatie met het anti-oxidant N-Acetylcysteine (NAC). Een dierenkliniek meldt dat dit bij 15 tot 20 procent van de honden resultaat heeft. EACA is alleen in de VS te bestellen, in Nederland kan het worden gemaakt door een apotheker. Een vitamine B-complex kan positief werken al dan niet in combinatie met EACA en NAC. Ook hier zijn veel aanbevelingen te vinden op het Internet, maar ook hier met onbewezen resultaat. Ook de UU beveeld soms iets dergelijks aan, zonder enige garantie.

DNA Test

De Universiteit van Missouri-Columbia heeft een DNA test ontwikkeld, waarmee kan worden bepaald of de hond vrij, drager of lijder is van het SOD1 gen.

DM vererft op een autosomale, recessieve, manier. Dit betekent, dat een dier vrij kan zijn (homozygoot normaal), lijder (homozygoot afwijkend) of drager (heterozygoot). Lijders lopen het risico dat zij de ziekte ontwikkelen, maar dat gebeurt lang niet altijd. Dragers kunnen de mutatie verspreiden in de populatie zonder dat ze zelf de symptomen hebben. Hierdoor is met name het aantonen van dragers van groot belang om verspreiding te voorkomen.

Verervingsschema:

(uitkomst is indicatief, niet absoluut en kan per nest afwijken)

Autosomaal Recessief

 Ouderdier.   Ouder DM vrij  Ouder DM drager   Ouder DM lijder
 Ouder DM vrij  100% vrij pups  50% vrij, 50% drager   100% drager
 Ouder DM drager  50% vrij, 50% drager 
 25% vrij, 50% drager, 25% lijder  50% drager, 50% lijder
 Ouder DM lijder  100% drager  50% drager, 50% lijder
 100% lijder

 






Na veel discussie en vragen over DM, is er een brief gezonden naar Labokin door mevr. J.Boerstra.
Dit is het antwoordt brief op haar vragen.


Bron: Laboklin, Dr. Mevr. A Knossenburg
Dit is een dierenarts die werkzaam is voor laboklin.

Natuurlijk lijkt het heel spannend om de test te laten doen, want wat gebeurt er als blijkt dat je hond drager of zelfs lijder is. Dan zal hij toch niet meer voor de fok gebruikt kunnen worden? Maar niets is minder waar. Voor het voortbestaan van een ras hebben we zoveel mogelijk genen nodig, het uitsluiten van lijders of dragers van welke ziekte dan ook zal als gevolg hebben dat ook alle goede eigenschappen van deze hond verloren gaan.
 
Om het ras in stand te kunnen houden is het super belangrijk zoveel mogelijk honden te blijven gebruiken. Het enige echt belangrijke punt is dat je geen lijders aan de ziekte DM geboren wilt laten worden.
Om vooral te benadrukken dat genenvariëteit super belangrijk is in een ras wil ik aan fokkers vragen slim met de uitslagen van DM (en MDR1) om te gaan. Te snel wordt gezegd dat men alleen vrije honden wil gebruiken. De baby wordt dan met het waswater weggegooid, want immers, die mooie vrije hond kan allerlei andere ziektes bij zich dragen die de hond met DM weer niet bij zich draagt. Dit zullen we pas na enkele generaties weten, waarna het te laat is om de bloedlijnen die we uit de fok geweerd hebben  nog te kunnen gebruiken.
 
Vrees dus niet om een lijder of drager van DM (of MDR1) te gebruiken. Een lijder x vrije hond zal alleen dragers geven. Een drager x vrije hond zal dragers en vrije pups geven. Deze pups kunnen al in het nest getest worden. Als men dan een vrije pup aanhoudt is DM geëlimineerd en is de genenvariëteit gespaard gebleven. Dit is van levensbelang voor het voortbestaan van het ras!

bron: Of the Heart of Lothian



http://www.gezondeduitseherder.nl/

http://www.tollertales.nl/gezondheid/dm-degeneratieve-myelopathie.

Bron: internet





Facebook

 

Lid van de NODHV

Wij zijn lid van de NODHV

En fokken volgens de regels van de NODHV